De B van Bang

De B van Bang

november 6, 2020 7 Door papalavert

We gaan het PAPAlfabet toch niet beginnen met de A zeker? Neueueueu!

Jonge ouders met een 0-tot-1-jarige hebben ze allemaal meegemaakt: de sprongetjes. Een mooie naam voor wat het eigenlijk is: een kind dat verdekke nog méér bleit dan anders. Geheel terecht he! Plots verandert de kijk van uw prinsje/prinsesje op de wereld ingrijpend. Weet ge nog hoe gij u voelde toen bleek dat Donald Trump het destijds tot president had geschopt(*)? Dat gevoel maal 270. Ge zou voor minder bleiten.

Maar we wijken af.

Die sprongetjes hadden hun nut. En na het consulteren van “Oei, ik groei!” of andere (totaal-niet-gebaseerd-op-wat-ge-lukraak-tegenkomt-op-Google) bronnen weet ge zelfs waarom hij/zij zo weent. Ocharme.

En dan, na de periode van de eerste stapjes (zei hij alsof hij geen dochter had die pas twee weken voor ze 2 werd deftig begon rond te trippelen), komt ie dan: de tweede verjaardag. “Jaja, papa, “twee is nee”!” treiteren meer ervaren ouders u om de haverklap. Menneke. Ik zeg het u: die “nee”, trek het u niet te fel aan. Een “nee” is ok. Ja, ge gaat wat meer op dat kind vloeken dan het jaar ervoor, maar so be it. In sommige gevallen kunt ge die “nee” ook gewoon terug katapulteren en is daarmee de kous af. De grote discussies sparen we voor de échte puberteit.

Véél erger – maar eigenlijk weer perfect normaal in de ontwikkeling van uw kapoentje – is dat andere woordje: bang (afraid/scared/frightened kosten Emz allemaal meer moeite, dus “bang” geniet voorlopig haar voorkeur). Of in ons geval, de woordenreeks “Emmaline bang [voeg een term naar keuze toe]!” Enkele voorbeelden: onze oogappel is bang van “eeyahcycle” (motorcycle voor de leek), het donker (soms), de grote boze wolf en andere vrij begrijpelijke zaken.

Maar dan komen ze. De, euh, iets minder logische angsten.

Zo is Emmaline vaak bang van “grote” dingen. Zelfs wanneer ze eigenlijk niet groot zijn. Wij hebben bijvoorbeeld gewone (“grote”) vorken en dessertvorken. Geef Emmaline een dessertvork in haar minihandje en het eerste wat ze zegt, is: “NEE BIG!” Waag het om op diezelfde vork een iet-of-wat deftige portie groenten/vlees/puree/… te scheppen en er volgt een blik van pure horror. Haar kleine pollekes vliegen naar haar hoofd, ze haalt diep adem, schudt haar hoofd, en roept — met een gelaatsuitdrukking alsof ze net ontdekt heeft dat Soylent Green stukskes mens zijn — “BIG!”

Ter illustratie:

“Sweetie, that’s not a big fork. *Daddy zwaait met zijn gewone vork* This is a big fork.” Een ietwat consequente mens met een angst voor grote dingen zou op dit punt helemaal gek worden, toch? M’n djats. “Big,” zegt onze peuter instemmend. “Small,” volgt er, alluderend op haar eigen vork. En hop. Plots is die “bang” niet meer van toepassing.

Gelijkaardige taferelen voor een halve sandwich met boterhamworst. Deel mee dat die halve sandwich helemaal niet zo groot is, en dat ze altijd kleine hapjes kan nemen, en het drama is gedaan. En dat kind eet. Tot de tweede helft van diezelfde sandwich wordt voorgeschoteld. Ah ja. Die is óók big en minstens zo angstaanjagend als de vorige.

Helemaal hysterisch wordt ze als de plaatselijke crèmekar ons Landense stulpje voorbijrijdt met zo’n typisch klingelklangelmuziekske (in ons geval An der schönen blauen Donau) wanneer ze al in bed ligt. *pure angstkreet* ICE CREAM VAAAAAN! DAAAAAADDYYYYYYY! *blubber blubber, snotter snotter* Vaderlief snelt vervolgens naar haar kamer, geeft ze een dikke knuffel, legt ze weer in bed, et voilà, drama voorbij.

Dit zijn twee willekeurige voorbeelden, maar het kan dus evengoed om een wit hemdje gaan, een stukske plakband dat iets te lang op haar vinger blijft hangen, of de Stormtrooperfiguur waarvan ze vroeger zot was en die nu van de piano naar een exclusief verblijf onder een keukenhanddoek is verhuisd op het kookeiland. Toegegeven, wat die Stormtrooper betreft, zijn we stout geweest op een zwak moment: die hebben we af en toe gebruikt als pressiemiddel om ervoor te zorgen dat ze haar bord leeg at. Foei. Niet meer doen.

Allemaal normaal dus, die angsten, blijkt na een Goog– euh, uit een informatiefiche van Kind & Gezin. En gelukkig altijd snel voorbij, mits een minimum van troost. Maar… Talrijk aanwezig. Iets om bij stil te staan wanneer nummer 2 in 2021 aan zijn/haar sprongetjes begint.


Wat zijn/waren bij jullie peuter de courante rationele/irrationele angsten in huis?

 

(*)Ik zeg het u: als dat oranje kieken herverkozen wordt, leren we Emmaline “Emmaline bang president Trump” aan. Dat is op z’n minst een rationele angst te noemen.