De M van Meisje

De M van Meisje

november 10, 2020 2 Door papalavert

Een post over genderneutrale opvoeding, speelgoedboekskes en de kerstman, of was het nu kerstpersoon?

“We krijgen een meisje, papa!”

Aldus mijn vrouw begin september 2017. Een meisje. We moesten een beetje wennen aan de gedachte, want we “voelden” tot op dat punt allebei dat “het” een jongen zou zijn. Dat wennen duurde één of twee dagen, en toen was het alsof het nooit anders geweest was. Ja, tarara. Als ik er goed over nadenk, is dat wennen nog altijd een beetje bezig. Papa zijn van een dochter, dat blijft wennen. Want ik ben zelf nooit een dochter geweest.

Fast-forward naar november. “Bespreken we straks de Sint eens?” oppert vrouwlief. Daddy zucht. Die boekskes weer. Dreamland, ToyChamp, Haba; stuk voor stuk passeren ze de revue. Ik ben sowieso geen grote fan van speelgoedboekjes, maar met een dochter in huis moet ik nu ook nog al die bladzijdes die ik vroeger automatisch skipte (poppen en accessoires, bijvoorbeeld) wél aandachtig bekijken. Met andere woorden: Daddy zucht.

Wacht eens even, Daddy. ‘t Is niet omdat het een meisje is dat ze automatisch een pop moet krijgen van Sinterklaas he. Al van genderneutraal opvoeden gehoord? Uit welk middeleeuws hol komt gij nog gekropen? Straks moet Emmaline nog roze kleren gaan dragen! Wist ge trouwens dat houten speelgoed veel duurz–

HO MAAR, menneke. Van dit soort conversaties krijg ik de wubbekes.

  1. ‘t Is niet omdat ik een dochter heb en genderneutraal opvoeden het topic van het decennium is, dat ik dat moet behandelen als mijn persoonlijke leidraad of, erger nog, moet doen alsof ik een stereotiep jongske aan ‘t opvoeden ben. Zo werd ik ooit door iemand aangesproken op het feit dat Emmaline voor haar 1ste verjaardag een Haba-pop kreeg met de woorden: “Een pop? Oh nee. Dan krijgt ze de volgende keer toch een knikkerbaan, mag ik hopen? Of een autootje?” I beg your pardon? Het ene stereotype vermijden om dan te vervangen door het andere, dat is even belachelijk. (Emmaline heeft trouwens ook een paar autootjes, want sinds wanneer zijn autootjes alleen voor jongens? Doe niet belachelijk.)
  2. Roze is geen courante kleur in Emmalines garderobe, om de zeer eenvoudige reden dat zowel Goedele als ik roze niet zo mooi vinden. Betekent dat dat er niks roze in huis is? Ma nee, zot. De bordjes van Emmaline zijn verkrijgbaar in alle kleuren van de regenboog, en zij mag zelf kiezen. Wat is de populairste, denkt ge? Jawel. Roze. Een oud-roze pulleke waar ze zot van is in de winkel? Tuurlijk. Probleem? Neueueueu. Een roze drolspeelgoedje met glitters? No way. Er zijn grenzen.
  3. En daar is het dan, hét woord dat iedereen continu in de mond neemt: duurzaam. Laat mij heel duidelijk zijn: ja, duurzaamheid is belangrijk. Ja, wij denken hier ook aan het milieu (we composteren, hergebruiken, reizen met het openbaar vervoer in de mate van het mogelijke, vangen regenwater op om te gebruiken in de moestuin, …). Neen, wij gaan ook niet de prijs winnen van meest duurzame gezin in Landen en omstreken. Ja, als speelgoed duurzaam is, is dat mooi meegenomen. Nee, dat laatste is in ons huishouden geen absolute basisvereiste. Die vereiste is namelijk: gaat Emmaline hier plezier aan beleven? Moet alles in haar speelgoedkast daarom duurzaam zijn? Nee.

Hmm… Allez, ‘t is goed. Even terzijde, hebt ge al van “open-ended play” gehoord?

**haalt diep adem** BON. Zelf was kleine ikke in de jaren stillekes fan van o.a. eigen LEGO-avonturen maken/beleven, circus spelen met onze golden retriever (en het buurmeisje), kampen bouwen, toneeltje spelen, Monopoly, Sega (Master system II ftw) en die supercoole boom van Klorofil — of liever, wat er nog van overbleef. Als derde kind was het merendeel van het meubilair, de auto en dat hondenmandje (Dus dáárvoor diende dat boomstronkske!) al lang verschwunden, en waren de touwtjes van de schommel al lang niet meer de originele.

Arbre Magique DS Klorofil Sophie Vulli Edition Limité 40 ans - Jeu d'éveil - Achat & prix | fnac
Tegenwoordig noemen we het leeuwendeel van mijn kindertijdactiviteiten blijkbaar open-ended play. Voor de leken: het komt erop neer dat dat ge een beetje uw fantasie gebruikt en dat er geen “doel” hoeft te zijn, en uw spelplezier dus niet als “goed” of “fout” kan worden bestempeld. Gewoon als “plezier”. Fijn, toch?

Zeer zeker. Creativiteit en fantasie zijn twee kernwoorden in onze opvoeding. Als we dat kunnen stimuleren (knutselwerkjes staan hier bijvoorbeeld geregeld op de familiale kalender, zowel voor groot als klein), dan doen we dat. Stimuleren, maar niet afdwingen. Want weet ge nog: het moet plezant blijven. Bijgevolg kreeg Emmaline vorig jaar van Santa Claus (bij een tweetalige opvoeding Nederlands-Engels horen de nodige Angelsaksische elementen) de geüpdatete — en duurzame, nota bene! — versie van l’arbre magique. Hoera voor open-ended play! Welk speelgoed kunnen we daar nog voor gebruiken?

Anders eens kijken in… de boekskes. Zucht.

Wat blijkt? Open-ended play is een excuus geworden om pokkeveel geld te vragen voor uw speelgoed.

Een voorbeeld: Op onderstaande foto ziet u, jawel, een gebogen houten plank. Valt ge ook al half in zwijm? Ge kunt er werkelijk alles mee doen! Gebruiken als een leestafeltje, een balanceerplank (nogal wiedes), erop staan, erop zitten, doen alsof het een rijkelijk gevuld afternoon tea-buffet is, of een bunker die uw tedere hoofdje beschermt tegen laserstralen van een kwaadaardig buitenaards ras. Kostprijs? Afhankelijk van het merk: 50 à 120 euro. Ah ja, want het is **sterretjes sterretjes, glitter glitter** open-ended play. En ge wilt toch dat uw kind creatief en fantasierijk door het leven gaat zeker? OF NIET SOMS, PAPA? Ja, hallo. Dan geef ik Emmaline nog liever een kartonnen doos. Ze heeft een tijdje geleden een grote doos opgeëist in de woonkamer, en ze gebruikte die effectief op multifunctionele wijze. Geheel uit zichzelf, zoals het een creatief, fantasierijk kind betaamt. 120 euro uitgespaard. Chanceke.

Nu zijt ge er de zot mee aan ‘t houden, Daddy. Ik ben hier weg!

Mooi zo. Dan kunnen wij alvast plannen welke koekjes wij gaan bakken voor de kerstman.

Is “kerstpersoon” niet beter? Waarom leert ge uw dochter trouwens dat ze moet bakken voor oudere mannen om speelgoed te krijgen?

Ja, da-haaaaag!

 

 

 

PS: De Sint en Santa Claus hebben hun aanvraag al binnen. Het is een mooie, genderneutrale en soms zelfs duurzame mix geworden. En ze gaat er nog plezier aan beleven ook. 😉