De E van Engels

De E van Engels

november 24, 2020 0 Door papalavert

“Mama! Kijk! Paa(r)dje!”
“Look, Daddy! (H)orse!”

Wie een rit in de bolide van Team Landen doorbrengt, zal deze dubbele uitspattingen meer dan eens te horen krijgen onderweg. Jaja, mannen. Voor wie het nog niet wist: ons kind wordt tweetalig opgevoed. Nederlands en Engels. Van dat mooie Brits. Lovely.

Maar Daddy. Waarom Engelsen geen Frans? Is dat niet een beetje logischer in dit Belgenland?

  1. Mijn Frans is bijlange niet goed genoeg, zot.
  2. Engels is een wereldtaal die ons kapoentje hoe dan ook zal nodig hebben, en als lector Engels met een passie voor all things British van jongs af aan wou ik haar dat Engels meegeven van bij de geboorte. Wat zeg ik? Van vóór de geboorte. Tegen de bolle buik van vrouwlief sprak ik immers meteen uitsluitend Engels. Consequent zijn is de boodschap.
  3. Wie Team Landen een ietsiepietsiewietsie kent, weet dat “de grote verhuis” richting buitenland er ooit van gaat komen. Of het nu Azië, alsnog het VK of iets anders wordt, daar zullen we met z’n allen voltijds overschakelen op Engels in het dagdagelijkse leven, en dan kan Emmaline die taal maar beter op voorhand beheersen, toch?

Right you are! Vlot het een beetje tot nu toe?

Ge moogt gerust zijn. Op haar bijna-3 switcht ze zonder al te veel problemen tussen de twee. Al heel vroeg leek ze te snappen dat mama en papa niet dezelfde taal spraken. Zo kreeg ik een bijzonder bedenkelijke blik wanneer ik tegen familieleden Nederlands sprak op mijn eerste verjaardagsfeestje na Emmalines geboorte. (Mijn studenten reageren op gelijkaardige wijze, want “die zijn stem is zelfs anders wanneer die Nederlands praat. Da’s keiraar!”)

Ondertussen koppelt Emmaline zowaar bepaalde oordelen aan onze taal. Zo mag mama specifieke (Engelse) liedjes niet zingen. “Nee mama. Papaliedje.” Of leest papa bepaalde (Nederlandstalige) verhaaltjes niet voor (de leukste worden simultaan getolkt). “Mummy book, Daddy.” Laat maar liggen, vriend. Neemt gij The Gruffalo maar. Heerlijk, toch?

Perfect tweetalig is ze zeker nog niet, en voor bepaalde woorden heeft ze een overduidelijke voorkeur. Nee, bijvoorbeeld, komt er zelden in het Engels uit. Yellow is dan weer veel populairder dan geel. Maar ons kind doet het goed. Hoera! Euh, hooray!

Fun, fun, fun! Geen enkele frustratie?

Nein. Wel gezonde concurrentie. Zo kan ik het moeilijk verkroppen wanneer er alleen Nederlandstalige liedjes in de auto worden gezongen. Na twee of drie miniconcerten vanop de achterbank grijpt Daddy in. The wheels on the bus go round and round… Waarna er ook effectief in het Engels wordt verder gezongen. Yes. Het is trouwens perfect logisch hoor, dat haar Nederlandse repertoire groter is, zeker nu ze naar school gaat.

Wel vervelend: ik begrijp Nederlands natuurlijk. Alleen mag ik dat niet te zeer laten merken wanneer ik met dochterlief communiceer. Wederom: consequent zijn. Daar ben ik als onderwijsmens gelukkig goed in. 😉

Dus ge spreekt nooit ofte nimmer Nederlands?

Met Emmaline niet. Héél af en toe laat ik me nog vangen. Vooral van mijn “Oei!” en “Allez, jong!” is moeilijk af te geraken, zo blijkt (Die “Allez, jong” zegt zij nu ook voortdurend, trouwens. Hi-la-risch!). Maar los daarvan: geen probleem. Met mama voer ik wel gesprekken in het Nederlands, en Nederlandstalige liedjes kweel ik af en toe gewoon mee. Mama zingt immers mee met de radio in het (doorgaans schabouwelijke) Engels, dus omgekeerd mag dat ook. Het zangtalent van beide dames becommentariëren nadien gebeurt dan weer in het Engels. The C word, hé. Nee, viezerik, niet dát C-woord. Allez, jong!

Op termijn zal ik misschien moeten overschakelen naar situatiegebonden Nederlands, bv. hulp bij huiswerk — afhankelijk van hoe gauw die verhuis ervan komt weliswaar. Maar dat zijn zorgen voor later, zei de pater. In tussentijd bouwen wij verder op hetzelfde elan. Een term die ge ook probleemloos in het Engels kunt gebruiken, by the way. ^^