Verschiet u niet hé

Verschiet u niet hé

maart 6, 2021 2 Door papalavert

Hoera! Maart! Daddy droomt al luidop van duzend courgettes en pompoenen, sappige kerstomaatjes, erwtjes en, wie weet, de rabarberplant die zich gewonnen geeft en reusachtige proporties aanneemt! Mark my words, Wim Lybaert: uwe rabarbercrumble komt hier deze zomer op tafel! Zo niet, dan is dat te wijten aan Hooverphonics Eurosongbijdrage anno 2021: hij staat misschien op The Wrong Place. Duimen maar (voor Hooverphonic, maar toch vooral voor mijne rabarber)!

Van duimen naar duiven.

Begrijp mij niet verkeerd. Alle gevederde vrienden zijn welkom in onzen hof. Ons voederhuisje trekt naast meesjes, merels, mussen, botvinken en roodborstjes ook grotere vogels aan, zoals Vlaamse gaaien, eksters (Emmalines favoriet), kraaien en de occasionele bonte specht. En een paar duiven. Dikke duiven. VREETZAKKEN. Soms palmen ze dat voederhuisje in alsof het een wc-rolwinkel aan het begin van de coronapandemie is. Eén erin, één erop en twee eronder. Om vervolgens parmantig voor ons schuifraam te komen paraderen. “Hebt ge ‘t gezien, Diony, wat we met uw rijkelijk buffet hebben gedaan? ALLES OP! BIJVULLEN, JONG! GARCON! SERVICE!”

Maar vorige zomer zijn ze te ver gegaan, die duiven. Toen verorberden ze — zonder aanleiding — drie onschuldige courgetteplantjes-in-wording. Een blijvend trauma, des te meer in ons eerste moestuinjaar.

This means war.

Menig ontbijt is hier sindsdien dan ook doorspekt met sneren naar onze fatty boom boom pigeons. Deze week werd het grof doe-het-zelfgeschut bovengehaald en ging Daddy aan de slag met een vogelverschrikker. Het oorspronkelijke plan was om een toffe salopette te halen in de plaatselijke Kringwinkel, maar daar bleek het aanbod onbestaande bij de volwassenen. In de peuterafdeling had ik wel prijs. Wat doet een mens dan? Twee vogelverschrikkers maken hé. Eén angstaanjagende (voor die stomme duiven) en één schattige, samen met dochterlief!

“Die scarecrow is wél sweet!”

Zo gezegd, zo gedaan. Op dinsdag ging Daddy aan de slag aan de grote verschrikker. Toen het tijd was voor de finishing touch (i.e. het gezicht tekenen), kwam Emmaline aangetrippeld in haar tuinbottekes.

– “Waaaaaw, Daddy! Mooooooi he!”
* “Do you like Daddy’s scarecrow, sweetheart?”
– “Emmaline hug scarecrow? *zet twee stappen* Nee.”
* “Hm?”
– “No.”
* “Why not?”
– “Scarecrow sweet?”

Tja. Eigenlijk was dat niet de bedoeling… Hoezeer ik de duiven een evenredig trauma wou bezorgen, deed ik dat liever niet bij mijn vlees en bloed. Bijgevolg haalde ik mijn alcoholstift boven en ziet hij er uiteindelijk zo uit:

* “There. He’s a sweet scarecrow.”
– “Ja! Die scarecrow is wél sweet!” (gevolgd door een aaike)

Soit. ‘t Is nu niet dat die duiven zich veel gaan aantrekken van de gelaatsuitdrukking (mag ik hopen).

Dit weekend was het — geheel naar anologie met de Gruffalo — tijd voor een “scarecrow child”. Elke dag kreeg ik “Daddy Emmaline scarecrow child maken!” te horen. Oh wee als het er nu niet van kwam, Daddy! Work in progress en het eindresultaat:

En toen draaide Daddy twee seconden zijne rug en speelde zich volgend tafereel af. TRUST NO ONE, DADDY.

De duiven lachten ongetwijfeld in hun vleugels… Verdekke toch!